Integracja Sensoryczna SI to metoda uczenia się poprzez zmysły. Rozwijamy się i uczymy poprzez bodźce, które docierają do naszego ciała, dzięki zmysłom. Zmysły dostarczają informacji o fizycznej kondycji naszego ciała i otoczenia wokół nas. Jest to nie tylko pięć najbardziej znanych zmysłów ( wzrok, dotyk, słuch, smak i węch), ale również propriocepcją (inaczej czucie głębokie – zmysł informujący mózg o położeniu ciała i jego ruchach) oraz układ przedsionkowy (zmysł równowagi). Integracja sensoryczna rozpoczyna się od pierwszych tygodni i miesięcy życia płodowego i najintensywniej przebiega pomiędzy 3 rokiem życia, a pierwszymi klasami szkoły podstawowej, ale możliwa i z powodzeniem stosowana jest również terapia dla dzieci starszych.

Integracja sensoryczna jest procesem neuronalnym, który zachodzi w układzie nerwowym każdego człowieka. Polega na zbieraniu informacji zmysłowych i integrowaniu ich do celowego funkcjonowania. Zrozumienie procesów integracji sensorycznej i powiązanie ich z umiejętnościami i zachowaniami dziecka, jest dla każdego terapeuty SI ogromnym wyzwaniem. Odpowiednio przebiegające procesy integracji sensorycznej leżą u podstaw umiejętności ruchowych, czytania, pisania, mówienia. U wielu dzieci, zarówno w normie intelektualnej, jak i u dzieci nieprawidłowo rozwijających się, obserwujemy deficyty (zaburzenia, dysfunkcje) integracji sensorycznej. Przejawiają się one zarówno w sferze ruchowej (niezgrabność ruchowa, problemy z koordynacją ruchów, trudności z utrzymaniem równowagi, unikanie aktywności ruchowych, trudności z czynnościami samoobsługowymi), ale także w sferze dotykowej (nietolerancja dotyku innych osób, pokarmów, niechęć do manipulowania przedmiotami), czy w sferze słuchowej (nietolerancja dźwięków, nadwrażliwość słuchowa, opóźniony rozwój mowy). Dzieci, u których występują w/w objawy mogą mieć trudności w nauce szkolnej, a przede wszystkim w codziennym funkcjonowaniu.

Integracja sensoryczna jako metoda z powodzeniem wykorzystywana w pracy z dziećmi rozwijającymi się prawidłowo, jak i dzieci z zaburzeniami w rozwoju. Należy jednak wyraźnie podkreślić, że metoda integracji sensorycznej nie jest substytutem edukacji, a szczególnie w odniesieniu do dzieci z zaburzeniami w rozwoju, jest metodą wspomagającą. Zajęcia prowadzone tą metodą mają konwencję zabawy (metoda ta nazywana jest metodą naukowej zabawy), podczas której dziecko uczy się bawiąc (ćwicząc) na specjalistycznym sprzęcie. Jest to jednak czas wyraźnie zaplanowany, ukierunkowany na podawanie bodźców w określony sposób.